Het plan is om eerst door het stof te kruipen en dan hopen dat Emma me wil vergeven (alsjeblieft?), en dat ze me niet voor de rest van m'n leven haat (want dat zou toch wel een beetje vervelend zijn).
De First Things-list.
Eerste ding dat je doet als je 's morgens wakker wordt
Blindelings mijn telefoon zoeken, Wifi aanzetten en kijken of er nog wat gebeurd is. En daarna mijn bril zoeken, zodat ik weer zie hoe mooi de wereld ook alweer is.
Eerste ding dat je doet als je naar de sportschool gaat
Sportschool? Oh, je bedoeld, zo'n gebouw vol met martelwerktuigen waar een paar mensen zijn. Ik niet, in ieder geval. Ik ben maar een beetje antisport.
Eerste ding dat je doet als je thuiskomt van werk of school
Tas neergooien, zitten, schoenen uit, eventueel eten, op m'n telefoon kijken (dat doe ik echt veel en veel te vaak).
Eerste auto
Is nog niet van toepassing. Ik heb wel zo'n mooi roze pasje in m'n portemonnee zitten en ik leen auto's van andere gezinsleden, maar heb er zelf nog geen een. Ooit wel. Als ik er het geld voor heb, en de keuzevrijheid, dan wil ik in ieder geval een heel mooi kleurtje. Paars ofzo. Kun je hem in ieder geval weer makkelijk terugvinden.
Eerste ongeluk/verkeersovertreding
Ik ben een paar jaar terug een keer aangereden, wat vooral heel vervelend was, maar waar ik verder weinig aan over heb gehouden. Mijn fiets wel, die is nu ongeveer altijd kapot (het frame staat scheef, schijnt..). Verkeersovertredingen - ja, ik doe wel eens iets wat niet mag, maar ik heb nog geen brieven van het centraal justitieel incassobureau ontvangen en ook nog nooit aangehouden. Ook al fiets ik wel eens op plekken waar ik niet mag fietsen, rijd ik per ongeluk een eenrichtingsweg aan de verkeerde kant in (..) en is het stoplicht zo af en toe nog net oranje (min of meer).
Eerste ding dat je altijd wilde worden als je later groot was
Juf. Vraag me niet waarom. Inmiddels is er nog een kans dat het zo af gaat lopen ook - ik studeer Nederlands en er is altijd een kans aanwezig dat je daarmee voor de klas terecht komt. Maar goed, in ieder geval geen kleine kinderen. Ze zijn best lief hoor, maar ik heb niet zoveel zin om mijn leven te wijden aan het leren lezen van kinderen.
Eerste keus qua drinken
Mag dat ook gewoon ranja zijn? Ik leef op ranja. Ongeveer. En liefst rood. Of paars. Of geel. Laten we het zo stellen: alles, maar dan ook echt alles behalve groen. Dubbelfriss op z'n tijd.
Eerste keus dessert
Dame Blanche. Met veel chocola. Als het maar chocola heeft. En slagroom. En geen vruchtjes. En geen drank. Dan ben ik gelukkig.
Eerste liedje dat in je opkomt
At the end of the rainbow, van Hammerfall.
Eerste grote aankoop
Denk toch m'n eerste mp3-speler, zo'n triest gevalletje van 256 mb.. of misschien een Harry Potter boek (waar ik vroeger heel hard voor spaarde, omdat ze best duur waren - in mijn ogen tenminste - want ik wou per se die met de harde kaft hebben).
Eerste baantje
Folders lopen. Later ook invouwen, maar eerst alleen maar rondbrengen.
Eerste keer in het vliegtuig
Moet nog komen! Naar Venetië, van de zomer.
woensdag 24 april 2013
dinsdag 22 januari 2013
Naar het schijnt
Weet je wat er zo deprimerend is aan herkansingen? Het feit dat je het overnieuw moet gaan doen. En het andere, pijnlijkere feit dat je, als je dit tentamen ook niet haalt, je volgend jaar nog weer met het vak opgescheept zit. Nu heb ik ook de vervelende eigenschap om leuke vakken te halen en minder leuke vakken niet te halen. Met als eindresultaat, inderdaad, dat ik nog een semester extra mag genieten van mijn niet-bepaald-favoriete-docenten.
Dat geheel terzijde, voor jullie denken dat ik écht geen leven heb buiten mijn studie. Vorige week heb ik nog even de kerstvakantie dunnetjes overgedaan (in het kader van: met kerst had ik geen vakantie, na de kerst wel en er ligt zelfs sneeuw, wat wil een mens nog meer?), zonder erover na te denken dat ik misschien eventueel nog een logje kon dumpen. Inspiratieloos? Wie weet..
Eigenlijk heb ik niet eens heel veel gedaan, behalve dan zoveel opgeruimd dat er nu twee vuilniszakken en twee dozen gerecycled worden en er vier paar schoenen in de humanitasbak gerecht zijn gekomen. Waarvan twee paar sportschoenen. Nee, ik sport niet. Ik ben ook niet gemaakt om te sporten. Kijk, je hebt mensen, die, bijvoorbeeld als ze aan het volleyballen zijn, probleemloos zichzelf op de knieën laten vallen om die bal keihard op de onderarmen te laten stuiteren, zodat de bal over het net bij de tegenpartij terechtkomt. Ik begrijp dat niet. Als er een bal mijn kant uit komt, dan heb ik in principe twee keuzes: of ik blijf rustig staan waar ik sta, niets aan de hand, bal komt op de grond, of ik val op mijn knieën (dus zere knieën de rest van de dag), laat de bal op mijn onderarmen stuiteren (wat ik altijd verkeerd schijn te doen, waardoor dat dus ook zeer doet) en hoop dan maar dat hij enigszins richting het net gaat en niet, zoals gebruikelijk, alsnog op de grond/het plafond/de gordijnen/onze eigen kant terecht komt. En ik vind het vrij zinloos om pijn te gaan lijden voor een bal. Een. Bal. Kom op zeg..
Dan zijn er ook mensen die boos worden als je niks doet. Of, die in het vuur van het spel, nogal tekeergaan omdat je het niet goed gedaan hebt. Lieve mensen, houd er gewoon een beetje rekening mee dat er ook mensen zijn die niet zo getalenteerd zijn, die er eigenlijk helemaal geen zin in hebben, en die zich afvragen waarom LO een verplicht onderdeel is op middelbare scholen, welke bruut heeft besloten dat er cijfers moeten worden gegeven op dat onderdeel (als ik cijfers had gewild, was ik wel naar de sportacademie gegaan) en zo nog meer.
Gelukkig ben ik nu student en al is er wel de mogelijkheid tot sporten, voor een heel goedkoop tarief, ik houd me er ver buiten. Mijn sport bestaat uit 'fietsen naar het station of naar mijn werk'. En dubbel gelukkig: ze hebben nog geen verplichte LO-lessen ingevoerd op de universiteit. Amen.
Dat geheel terzijde, voor jullie denken dat ik écht geen leven heb buiten mijn studie. Vorige week heb ik nog even de kerstvakantie dunnetjes overgedaan (in het kader van: met kerst had ik geen vakantie, na de kerst wel en er ligt zelfs sneeuw, wat wil een mens nog meer?), zonder erover na te denken dat ik misschien eventueel nog een logje kon dumpen. Inspiratieloos? Wie weet..
Eigenlijk heb ik niet eens heel veel gedaan, behalve dan zoveel opgeruimd dat er nu twee vuilniszakken en twee dozen gerecycled worden en er vier paar schoenen in de humanitasbak gerecht zijn gekomen. Waarvan twee paar sportschoenen. Nee, ik sport niet. Ik ben ook niet gemaakt om te sporten. Kijk, je hebt mensen, die, bijvoorbeeld als ze aan het volleyballen zijn, probleemloos zichzelf op de knieën laten vallen om die bal keihard op de onderarmen te laten stuiteren, zodat de bal over het net bij de tegenpartij terechtkomt. Ik begrijp dat niet. Als er een bal mijn kant uit komt, dan heb ik in principe twee keuzes: of ik blijf rustig staan waar ik sta, niets aan de hand, bal komt op de grond, of ik val op mijn knieën (dus zere knieën de rest van de dag), laat de bal op mijn onderarmen stuiteren (wat ik altijd verkeerd schijn te doen, waardoor dat dus ook zeer doet) en hoop dan maar dat hij enigszins richting het net gaat en niet, zoals gebruikelijk, alsnog op de grond/het plafond/de gordijnen/onze eigen kant terecht komt. En ik vind het vrij zinloos om pijn te gaan lijden voor een bal. Een. Bal. Kom op zeg..
Dan zijn er ook mensen die boos worden als je niks doet. Of, die in het vuur van het spel, nogal tekeergaan omdat je het niet goed gedaan hebt. Lieve mensen, houd er gewoon een beetje rekening mee dat er ook mensen zijn die niet zo getalenteerd zijn, die er eigenlijk helemaal geen zin in hebben, en die zich afvragen waarom LO een verplicht onderdeel is op middelbare scholen, welke bruut heeft besloten dat er cijfers moeten worden gegeven op dat onderdeel (als ik cijfers had gewild, was ik wel naar de sportacademie gegaan) en zo nog meer.
Gelukkig ben ik nu student en al is er wel de mogelijkheid tot sporten, voor een heel goedkoop tarief, ik houd me er ver buiten. Mijn sport bestaat uit 'fietsen naar het station of naar mijn werk'. En dubbel gelukkig: ze hebben nog geen verplichte LO-lessen ingevoerd op de universiteit. Amen.
dinsdag 15 januari 2013
Ik wou dat ik schrijven kon
Ik zou willen dat ik schrijven kon.
Urenlang, zonder einde woorden aaneenrijgen. Langzaam zinnen maken, een tekst die voor je ontstaat. Tenminste, zo lijkt het dan te gaan. Soms ben ik bang dat ik het ben verleerd, dat ik niet meer kan wat ik kon, nooit meer zou kunnen ook. Dat de woorden niet meer naar me willen luisteren, niet meer zo gaan staan dat het mooi is. Dat ik het kwijtraak, allemaal. Een extra reden voor mensen om teleurgesteld te raken.
Ik zou willen dat ik schrijven kon.
Duizend woorden, nog een beetje meer, het verhaal is nog niet af. Ik zou nog zo veel meer willen schrijven, nog zoveel meer. Om de juiste woorden te vinden, om mensen te raken. Om niet bang te zijn wat ze ervan vinden, om niet te vergelijken met eenieder die beter is, lijkt te zijn, zal zijn, of toch maar is. Om te durven falen, opnieuw te beginnen, verder gaan.
Ik zou willen dat ik schrijven kon.
De woorden die geen spelletje meer met je spelen, maar gewoon doen wat je zo graag wilt. En dat ze mooi zijn, niet gemaakt, geen verder en toen en daarna meer, maar gewoon schrijven. Vaak ben ik bang dat ik mezelf verloren ben, waar is zij die geen spelfout maakte, waar is zij die mensen verbeterde? Het laatste mocht niet, het eerste sloop er langzaam in omdat ze de controle over de woorden verloor, ze schreef en ze wist het niet meer, ze was allang blij dat er nog iets kwam te staan.
Ik zou willen dat ik schrijven kon.
Maar ik ben bang dat ik het langzaam heb verleerd.
Urenlang, zonder einde woorden aaneenrijgen. Langzaam zinnen maken, een tekst die voor je ontstaat. Tenminste, zo lijkt het dan te gaan. Soms ben ik bang dat ik het ben verleerd, dat ik niet meer kan wat ik kon, nooit meer zou kunnen ook. Dat de woorden niet meer naar me willen luisteren, niet meer zo gaan staan dat het mooi is. Dat ik het kwijtraak, allemaal. Een extra reden voor mensen om teleurgesteld te raken.
Ik zou willen dat ik schrijven kon.
Duizend woorden, nog een beetje meer, het verhaal is nog niet af. Ik zou nog zo veel meer willen schrijven, nog zoveel meer. Om de juiste woorden te vinden, om mensen te raken. Om niet bang te zijn wat ze ervan vinden, om niet te vergelijken met eenieder die beter is, lijkt te zijn, zal zijn, of toch maar is. Om te durven falen, opnieuw te beginnen, verder gaan.
Ik zou willen dat ik schrijven kon.
De woorden die geen spelletje meer met je spelen, maar gewoon doen wat je zo graag wilt. En dat ze mooi zijn, niet gemaakt, geen verder en toen en daarna meer, maar gewoon schrijven. Vaak ben ik bang dat ik mezelf verloren ben, waar is zij die geen spelfout maakte, waar is zij die mensen verbeterde? Het laatste mocht niet, het eerste sloop er langzaam in omdat ze de controle over de woorden verloor, ze schreef en ze wist het niet meer, ze was allang blij dat er nog iets kwam te staan.
Ik zou willen dat ik schrijven kon.
Maar ik ben bang dat ik het langzaam heb verleerd.
Een inspiratieloze titel
Omdat ik 'updeeeeet' niet leuk genoeg vind. Zo bijzonder is het allemaal niet, de tentamens zijn weer geweest en wonderlijk genoeg leef ik nog steeds. En ik heb weer tijd! Tijd om..
- Vijftig tinten grijs van de bibliotheek te lenen (drie maand gewacht) en me te irriteren - ik ben nu op pagina honderdnogwat en het is zo saai. En het gaat zo langzaam, zo onnoemelijk langzaam. Geheel nog buiten het feit dat die Christian Grey niet helemaal goed bij z'n hoofd is. Maar goed, ik geloof niet dat ik het nog nodig vind om deel 2 of deel 3 te reserveren. Ik kan nu niet gelijk zeggen dat het écht mooi is. Leuk is. Of waarom het in hemelsnaam een hype is geworden. Het was oorspronkelijk een fanfic op Twilight en dat vind je een beetje terug, naar mijn mening. Het hoofdpersonage is net zo'n hopeloos geval, en het gaat - net als bij Twilight - onnoemelijk langzaam en je kunt het hele boek moeiteloos samenvatten in één zin. Ik ben diep teleurgesteld.
- Mijn kamer op te ruimen, dus twee vuilniszakken vol wegbrengen en me afvragen waarom ik het toch allemaal bewaarde - ik vraag het mezelf ook nog wel eens af. Nu is het nog steeds kamer annex bibliotheek, maar toch.
- Nog meer boeken te lezen, bijvoorbeeld 'My sister lives on the mantelpiece', wat echt prachtig mooi is
(eigenlijk wou ik vooral mijn mening geven over Vijftig tinten - ik begrijp niet hoe mensen het zo geweldig kunnen vinden. Echt niet)
- Vijftig tinten grijs van de bibliotheek te lenen (drie maand gewacht) en me te irriteren - ik ben nu op pagina honderdnogwat en het is zo saai. En het gaat zo langzaam, zo onnoemelijk langzaam. Geheel nog buiten het feit dat die Christian Grey niet helemaal goed bij z'n hoofd is. Maar goed, ik geloof niet dat ik het nog nodig vind om deel 2 of deel 3 te reserveren. Ik kan nu niet gelijk zeggen dat het écht mooi is. Leuk is. Of waarom het in hemelsnaam een hype is geworden. Het was oorspronkelijk een fanfic op Twilight en dat vind je een beetje terug, naar mijn mening. Het hoofdpersonage is net zo'n hopeloos geval, en het gaat - net als bij Twilight - onnoemelijk langzaam en je kunt het hele boek moeiteloos samenvatten in één zin. Ik ben diep teleurgesteld.
- Mijn kamer op te ruimen, dus twee vuilniszakken vol wegbrengen en me afvragen waarom ik het toch allemaal bewaarde - ik vraag het mezelf ook nog wel eens af. Nu is het nog steeds kamer annex bibliotheek, maar toch.
- Nog meer boeken te lezen, bijvoorbeeld 'My sister lives on the mantelpiece', wat echt prachtig mooi is
(eigenlijk wou ik vooral mijn mening geven over Vijftig tinten - ik begrijp niet hoe mensen het zo geweldig kunnen vinden. Echt niet)
donderdag 3 januari 2013
Studeren is.. tja.. ehm - SOG dus
Geloof dat ik er inmiddels in geslaagd ben om een uur lang niets te doen, terwijl ik eigenlijk verder had willen gaan met mijn ontzettend interessante boeiende samenvatting over taalgebruik en alle andere boeiende dingen. (en zo.)
Ach, laat ik eens een stukje schrijven. Gisteren heb ik bijna alle afleveringen van Maestro bekeken en vandaag.. vandaag ga ik misschien dan ook écht studeren? (dat heb ik gisteren ook wel tussen door gedaan). Ik zou het nu kunnen hebben over het leed van vakken over moeten doen, waardoor je genoodzaakt bent ze te halen (er is niet meer die goede ouwe tijd waarin we nog twintig jaar over onze bachelor mochten doen en eindeloos mochten herkansen - was het maar zo'n feest) en je dus de HELE kerstvakantie (dat noemen ze dan 'vakantie') gevangen zit in een universum met Austin, Searle, Grice en nog wat andere figuren die vertellen hoe we taal allemaal gebruiken. Hopelijk duurt dat universum nog tot volgende week donderdag - dan vergaat het en ben ik hopelijk weer terug op aarde. Zo niet, dan duurt het nog een paar weken (wrede, hele wrede wereld dit). Of ben ik eventueel gedoemd tot een leven als stratenmaker op zee ofzo.
Misschien is er wel een opleiding voor, geen idee.
Whatever. Oh, ik heb nog een boek gekocht (ja, alweer ja). Even - ik hou van boeken. En die liefde is denk ik geheel wederzijds. Ik heb er aardig wat *telt* 240 nu dus. De keuze is vandaag gevallen op de Wegwijzer naar Midden Aarde van Judy Fisscher, van The Hobbit: An Unexpected Journey. Amen. Ben er inmiddels al twee keer heen geweest (middernachtelijke première en later nog een keer, omdat onze bios Dolby Atmos-geluid kreeg, wat betekend dat ze iets van 64 boxen hebben (weet je zeker dat je alles verstaat), al moet ik toegeven dat ik het niet héél spectaculair vond), het boek is heilig, de film is heilig en Tolkien is mijn held. O, en in het boek staan veel mooie plaatjes, dus ik ben een gelukkig mens.
(verder heb ik vooral boeken met woorden, zonder plaatjes)
Mijn laptop maakt inmiddels meer lawaai dan goed voor 'm is (hij heeft z'n beste tijd gehad, geloof ik, en ik was blij als hij de kerst zou halen - is gelukt, dus ik vestig nu mijn hoop op Pasen. Wie weet valt het vroeg dit jaar), dus ik geloof dat het beter is om hem even met rust te laten.
Ach, laat ik eens een stukje schrijven. Gisteren heb ik bijna alle afleveringen van Maestro bekeken en vandaag.. vandaag ga ik misschien dan ook écht studeren? (dat heb ik gisteren ook wel tussen door gedaan). Ik zou het nu kunnen hebben over het leed van vakken over moeten doen, waardoor je genoodzaakt bent ze te halen (er is niet meer die goede ouwe tijd waarin we nog twintig jaar over onze bachelor mochten doen en eindeloos mochten herkansen - was het maar zo'n feest) en je dus de HELE kerstvakantie (dat noemen ze dan 'vakantie') gevangen zit in een universum met Austin, Searle, Grice en nog wat andere figuren die vertellen hoe we taal allemaal gebruiken. Hopelijk duurt dat universum nog tot volgende week donderdag - dan vergaat het en ben ik hopelijk weer terug op aarde. Zo niet, dan duurt het nog een paar weken (wrede, hele wrede wereld dit). Of ben ik eventueel gedoemd tot een leven als stratenmaker op zee ofzo.
Misschien is er wel een opleiding voor, geen idee.
Whatever. Oh, ik heb nog een boek gekocht (ja, alweer ja). Even - ik hou van boeken. En die liefde is denk ik geheel wederzijds. Ik heb er aardig wat *telt* 240 nu dus. De keuze is vandaag gevallen op de Wegwijzer naar Midden Aarde van Judy Fisscher, van The Hobbit: An Unexpected Journey. Amen. Ben er inmiddels al twee keer heen geweest (middernachtelijke première en later nog een keer, omdat onze bios Dolby Atmos-geluid kreeg, wat betekend dat ze iets van 64 boxen hebben (weet je zeker dat je alles verstaat), al moet ik toegeven dat ik het niet héél spectaculair vond), het boek is heilig, de film is heilig en Tolkien is mijn held. O, en in het boek staan veel mooie plaatjes, dus ik ben een gelukkig mens.
(verder heb ik vooral boeken met woorden, zonder plaatjes)
Mijn laptop maakt inmiddels meer lawaai dan goed voor 'm is (hij heeft z'n beste tijd gehad, geloof ik, en ik was blij als hij de kerst zou halen - is gelukt, dus ik vestig nu mijn hoop op Pasen. Wie weet valt het vroeg dit jaar), dus ik geloof dat het beter is om hem even met rust te laten.
woensdag 2 januari 2013
Vijftig tinten paars
Een tweede post is natuurlijk geschikt om iets over
mezelf te vertellen - openen met een gedicht is namelijk wel leuk. In ieder
geval - wat willen jullie weten? Mijn lievelingskleur is paars. Zegt dat
voldoende om te weten wat er nu voor tekst te verwachten is? Ik hoop 't.
Tenzij jullie ervan houden verrast te worden - of gewoon
geen idee hebben welke overeenkomsten de kleur paars heeft met mijn karakter.
Als ik aan paars denk, dan denk ik aan heel veel kleuren. Ik geloof dat de
stabilo-pennen er drie aanhouden, een lichte, een donkere en een felle. Paars
is licht, is lente, is nieuwe bloemen. Maar paars is ook het kerst-tafelkleed
op mijn bureau, wat weer een veel diepere kleur is. Paars kan ook heel donker
zijn, een winters kleurtje. Zo donker, dat het bijna nacht is, maar gelukkig is
daar weer het lila-achtige.
Paars is meer dan drie kleuren. Paars is lente, zomer,
herfst en winter. Paars is licht en donker, is ochtend en avond.
Tot zover sentimenteel geneuzel. Titelverklaring is
misschien nodig – ik heb ‘het’ boek nog niet gelezen, al sta ik wel – een maand
of vier inmiddels – op de wachtlijst der reserveringen van de plaatselijke
bibliotheek. De vraag is dan misschien of ik het ook daadwerkelijk wíl lezen. Als
student Nederlands is het misschien niet direct een eerste keuze – maar hé,
Arnon Grunberg heeft het ook altijd over seks, dus wie weet zijn er
overeenkomsten. En anders weet ik in ieder geval wat iedereen zo leuk vind.
Ik stuiter. Soms ben ik blij, soms niet. Soms denk ik dat
ik de wereld aan kan, andere keren wil ik liever in een donker hoekje kruipen. Daarom
paars, omdat het zowel licht als donker mooi is. Is mijn mening in ieder geval.
En verder ben ik ook maar gewoon een negentienjarig
meisje dat studeert – en studieontwijkendgedrag
vertoond – ergens in het weekend nog in een winkel staat en daartussenin
een blog bijhoud. Of in ieder geval dat van plan is, gezien het wel eens eerder
op een kleine ramp is uitgedraaid (meer het idee dat er een stuk of vijf blogs
online staan, en ik het weer totaal vergeten ben). Ach, zonder plannen zijn we
nergens.
Tenslotte – paars is ook maar een kleur. Ik had net zo
goed blauw kunnen nemen, toch? Of grijs, mocht er daar een voorkeur naar uit
gaan.
Een nieuw jaar
Beetje laat misschien, maar liever laat dan nooit, toch?
even na twaalven
de hemel barst open
honderd knallen
duizend lichtjes
en kleurenpracht
even na twaalven
allerbeste wensen
gelukkig jaar
hef de glazen
tegen elkaar
even na twaalven
er is weer een nieuw jaar
wees goed, voor ons
Abonneren op:
Posts (Atom)