Ik wou dat ik schrijven kon

Ik zou willen dat ik schrijven kon.
Urenlang, zonder einde woorden aaneenrijgen. Langzaam zinnen maken, een tekst die voor je ontstaat. Tenminste, zo lijkt het dan te gaan. Soms ben ik bang dat ik het ben verleerd, dat ik niet meer kan wat ik kon, nooit meer zou kunnen ook. Dat de woorden niet meer naar me willen luisteren, niet meer zo gaan staan dat het mooi is. Dat ik het kwijtraak, allemaal. Een extra reden voor mensen om teleurgesteld te raken.

Ik zou willen dat ik schrijven kon.
Duizend woorden, nog een beetje meer, het verhaal is nog niet af. Ik zou nog zo veel meer willen schrijven, nog zoveel meer. Om de juiste woorden te vinden, om mensen te raken. Om niet bang te zijn wat ze ervan vinden, om niet te vergelijken met eenieder die beter is, lijkt te zijn, zal zijn, of toch maar is. Om te durven falen, opnieuw te beginnen, verder gaan.

Ik zou willen dat ik schrijven kon.
De woorden die geen spelletje meer met je spelen, maar gewoon doen wat je zo graag wilt. En dat ze mooi zijn, niet gemaakt, geen verder en toen en daarna meer, maar gewoon schrijven. Vaak ben ik bang dat ik mezelf verloren ben, waar is zij die geen spelfout maakte, waar is zij die mensen verbeterde? Het laatste mocht niet, het eerste sloop er langzaam in omdat ze de controle over de woorden verloor, ze schreef en ze wist het niet meer, ze was allang blij dat er nog iets kwam te staan.

Ik zou willen dat ik schrijven kon.

Maar ik ben bang dat ik het langzaam heb verleerd.