Naar het schijnt

Weet je wat er zo deprimerend is aan herkansingen? Het feit dat je het overnieuw moet gaan doen. En het andere, pijnlijkere feit dat je, als je dit tentamen ook niet haalt, je volgend jaar nog weer met het vak opgescheept zit. Nu heb ik ook de vervelende eigenschap om leuke vakken te halen en minder leuke vakken niet te halen. Met als eindresultaat, inderdaad, dat ik nog een semester extra mag genieten van mijn niet-bepaald-favoriete-docenten.

Dat geheel terzijde, voor jullie denken dat ik écht geen leven heb buiten mijn studie. Vorige week heb ik nog even de kerstvakantie dunnetjes overgedaan (in het kader van: met kerst had ik geen vakantie, na de kerst wel en er ligt zelfs sneeuw, wat wil een mens nog meer?), zonder erover na te denken dat ik misschien eventueel nog een logje kon dumpen. Inspiratieloos? Wie weet..

Eigenlijk heb ik niet eens heel veel gedaan, behalve dan zoveel opgeruimd dat er nu twee vuilniszakken en twee dozen gerecycled worden en er vier paar schoenen in de humanitasbak gerecht zijn gekomen. Waarvan twee paar sportschoenen. Nee, ik sport niet. Ik ben ook niet gemaakt om te sporten. Kijk, je hebt mensen, die, bijvoorbeeld als ze aan het volleyballen zijn, probleemloos zichzelf op de knieën laten vallen om die bal keihard op de onderarmen te laten stuiteren, zodat de bal over het net bij de tegenpartij terechtkomt. Ik begrijp dat niet. Als er een bal mijn kant uit komt, dan heb ik in principe twee keuzes: of ik blijf rustig staan waar ik sta, niets aan de hand, bal komt op de grond, of ik val op mijn knieën (dus zere knieën de rest van de dag), laat de bal op mijn onderarmen stuiteren (wat ik altijd verkeerd schijn te doen, waardoor dat dus ook zeer doet) en hoop dan maar dat hij enigszins richting het net gaat en niet, zoals gebruikelijk, alsnog op de grond/het plafond/de gordijnen/onze eigen kant terecht komt. En ik vind het vrij zinloos om pijn te gaan lijden voor een bal. Een. Bal. Kom op zeg..

Dan zijn er ook mensen die boos worden als je niks doet. Of, die in het vuur van het spel, nogal tekeergaan omdat je het niet goed gedaan hebt. Lieve mensen, houd er gewoon een beetje rekening mee dat er ook mensen zijn die niet zo getalenteerd zijn, die er eigenlijk helemaal geen zin in hebben, en die zich afvragen waarom LO een verplicht onderdeel is op middelbare scholen, welke bruut heeft besloten dat er cijfers moeten worden gegeven op dat onderdeel (als ik cijfers had gewild, was ik wel naar de sportacademie gegaan) en zo nog meer.

Gelukkig ben ik nu student en al is er wel de mogelijkheid tot sporten, voor een heel goedkoop tarief, ik houd me er ver buiten. Mijn sport bestaat uit 'fietsen naar het station of naar mijn werk'. En dubbel gelukkig: ze hebben nog geen verplichte LO-lessen ingevoerd op de universiteit. Amen.